Je hebt brede ervaring in diverse bedrijven. Is de dominante leiderschapsstijl in de loop van de tijd veranderd?
‘Door de jaren heen heb ik ervaren dat leiderschapsstijlen van directief naar meer inclusief en ondersteunend zijn geëvolueerd. Mijn ultieme doel als leider is altijd geweest om mijn teamleden te laten schitteren door hen de ondersteuning te bieden die ze nodig hebben om hun werk optimaal te kunnen doen. Mijn leiderschapsstijl richt zich op het bieden van ondersteuning en het inzetten van mijn inhoudelijke expertise om anderen te helpen waar ik kan.’
‘In mijn huidige positie zie ik dat er een sterkere behoefte is aan hands-on leiderschap. Dit is vooral het geval omdat ons bedrijf snel groeit en we pas nieuwe mensen aannemen als de werkdruk te hoog wordt. Hierdoor moet ik soms mijn aanvankelijke rol verruimen en inspringen op manieren die bij grote corporates minder gebruikelijk zijn. Ik ben sterk betrokken bij de business en de cijfers, en ik begrijp wat klanten drijft. Zo lees ik dagelijks klantenreviews en ben ik nauw betrokken bij de interacties met klanten. Dat vormt een essentieel aspect van mijn leiderschap.’
Wat heeft je gedreven in het maken van je carrièrekeuzes?
‘Ik wilde na mijn studie graag werken voor een consumentenmerk, het was een wereld waar ik graag deel van wilde uitmaken. Ik had een selectie gemaakt van bedrijven die mijn belangstelling hadden. Bij Beiersdorf kreeg ik de kans om stage te
lopen en mijn scriptie te schrijven. Uiteindelijk ben ik daar elf jaar gebleven, omdat ik kon blijven leren en groeien. Achteraf gezien denk ik dat de kans om mijzelf te ontwikkelen en het plezier van het werk me altijd heeft gedreven, ook in mijn latere carrièrekeuzes. Soms focussen mensen te veel op het einddoel en de stappen daarnaartoe, zonder te kijken naar wat ze echt leuk vinden, waar ze zich in willen ontwikkelen en wat ze op dit moment gewoon enorm goed willen doen.’ ‘Ik ben altijd pragmatisch geweest, maar ik ben ook een perfectionist. Daar zit soms een uitdaging in. Ik kan een stap zetten van één naar vier en blij zijn met die vooruitgang, maar tegelijkertijd weet ik dat we nog niet klaar zijn. En dat laatste blijft vaak het meest hangen. Daarom leer ik mezelf nu aan om eerst de bereikte stap te benoemen en het grotere plaatje te presenteren. Vooruitgang boek je stapsgewijs, het is een reeks successen. Bij Pink Gellac gebeurt dat vaak: we besluiten iets te gaan doen en dan moet er iets worden opgebouwd. Je moet echt gewoon een eerste stap zetten, en vanuit daar verder.
Pink Gellac is in handen van de private-equity-investeerder Vendis. Hoe is die dynamiek?
‘Werken in een private-equity-omgeving was voor mij in het begin onbekend terrein. Ik dacht – onterecht – vooral aan het geval van V&D, waar de investeerder een bedrijf koopt met een grote lening en die lening aflost met de winst van het bedrijf. Maar als die winst er niet is, dan heb je meteen een probleem. Maar er zijn ook hele andere investeerders, zoals Vendis, die focussen op bedrijven die vooral heel hard en snel kunnen groeien. Het zijn investeerders met een lange-termijnvisie, en dat maakt het leuk. De samenwerking is voor mij wel ook een leerervaring geweest – het is soms een uitdaging om te begrijpen waar de verantwoordelijkheden van de investeerder beginnen en eindigen. Ik probeer een balans te vinden tussen betrokkenheid en afstand, en toets soms waar ik hen wel of niet bij moet betrekken. Het draait om open communicatie en begrijpen wat we van elkaar kunnen verwachten.’
Waar ben je dankbaar voor?
‘In mijn carrière heb ik het geluk gehad dat mijn managers mijn inzet en prestaties herkenden en waardeerden, waardoor ze mij de vrijheid gaven om gebieden te verkennen die mij interesseerden. Deze vrijheid heeft mij gestimuleerd om te doen wat ik graag doe en me te ontwikkelen in de richting waar ik goed in ben.’